sábado, 20 de mayo de 2017

PRESENTACIÓN DO LIBRO ''MAESTRO DE CAMPOBECERROS'':


As 8 da tarde do vindeiro Luns 22 de Maio, farase  presentación do libro ''Maestro en Campobecerros'' na Casa do Libro de Vigo.

No acto, estarei acompañado de Avelino Muleiro, Severino Cardeñoso e Antón Pulido, quen deseñou a portada do libro.

viernes, 19 de mayo de 2017

ENTREVISTA NA COPE ''MAESTRO DE CAMPOBECERROS''


Aquí tedes o enlace por se queredes escoitar a entrevista que me fixeron o pasado Xoves na COPE. Neste programa do mediodía, respondo as preguntas feitas en relación o libro recientemente publicado pola editorial Cardeñoso, ''Maestro de Campobecerros''.

lunes, 17 de abril de 2017

MAESTRO EN CAMPOBECERROS 


Déixovos a portada do meu novo libro ''Maestro en Campobecerros'' realizada polo pintor e grabador Antón Pulido, así como a contraportada.


Portada realizada por Antón Pulido



domingo, 16 de abril de 2017

ARGUMENTO


MAESTRO DE CAMPOBECERROS




         José, recibe en Bilbao el Primer Premio de Promoción Familiar, porque con el sueldo de maestro dio estudios a todos sus hijos. Cuando sube al estrado a recogerlo, su cabeza le da vueltas y más vueltas. Recuerda en unos instantes toda su vida de adulto.

       Aprueba los exámenes para ejercer como maestro nacional y su primera escuela, Campobecerros, Campos. Tiempos difíciles, la posguerra en los que la gente se protegía del frío en las cafeterías, calefacción social como decían algunos. Y precisamente, camino del pueblo entra en un bar en Verín, un bar que está totalmente abarrotado. Queda sorprendido porque cuando se fue la luz todo el mundo aprovechó para salir y no pagar. Allí conoció incluso a un contrabandista que usaba ataúdes para traer tabaco y café de Portugal.

Pero tiene que trabajar también de estanquero y ayudar a veces en la calceta para pagar su comida, poniendo los brazos en cruz como Jesucristo, extendidos para hacer el ovillo de lana. En Campos conoce gente muy especial: Emilio que recitaba el alfabeto con nombres de mujeres: Ana, Benita, Camila, Domitila… y sabía la tabla de multiplicar hasta el 12 o Celestino que presumía de ser hijo de un cura y siempre lo aireaba delante de los clérigos.

Mas adelante le destinan Xendive. Nada más llegar va a visitar a una familia muy pobre y ve como el postre de los niños es recoger las migajas de pan que quedaban en la mesa. Además, allí la gente no iba al dentista. Los dientes los sacaban ellos mismos subiendo a una mesa y colgando un hilo del techo.

Con la matanza del cerdo de cada año llega la alegría de las familias. Pero no siempre llega a casa del maestro. Cuando sus hijos se hacen mayores siente la necesidad de irse para una localidad donde haya centros de enseñanza. Y así llega por fin a Bilbao donde ve cumplidos sus deseos: que sus hijos estudien , la mejor herencia. Por un momento piensa que está soñando. Que no puede ser verdad. Pero cuando baja del estrado ve que todo es real y abraza a sus hijos llorando, aunque no sabe por qué, cree que su final está próximo.  

martes, 26 de noviembre de 2013

BOAS FESTAS (publicado no xornal De Luns a Venres)

* Recupero un artigo que escribín o ano pasado, por datas máis ou menos similares. Penso con nostalxia que lamentablemente moitas cousas non mudaron, e algunhas incluso foron a peor.
_________________________________________________________________________________

Chámame a atención unha frase que escoito a miúdo estes días: ''Desexo que acaben estas festas''. O Nadal foi sempre unha data esperada por maiores e pequenos, homes e mulleres, pobres e ricos. Pero este ano, non. Máis de cinco millóns de parados, dos maiores desempregos de Europa, conxelación de pensións, copago, recortes salariais e sociais, despedimento doado e barato. E non sigo para non aburrilos porque dobran as campás pola morte do Estado do Benestar e só nos quedan xa as alegrías da selección nacional, primeira potencia mundial.

Pero este ano todo o mundo parece ter présa en que pasen as festas. ¿A que se debe? A única explicación é que convertemos o Nadal, en lugar dunha festa, nun mercado. Inflámolas tanto que ameazan con triturarnos. O capón, ollomol, angulas, turróns e cava e o Nadal pasou a ser un trafego de obsequios de aquí para alá, festexos, felicitacións, viaxes e papás noeles subindo polas fachadas, Reis...e todo iso empachounos. Este ano nótase aínda máis pola crise. Quen non pode permitirse eses dispendios anda triste e os que se meten neles pregúntanse como van pagalos. O caso é que moitos desexarían que estas festas xa rematasen. En certo sentido, convertémonos todos en escépticos, ante uns días que viñan representando o triunfo da familia, a amizade, a calor humana, a satisfacción polo simple feito de ter vido a este mundo. É a mensaxe que quixese transmitir nestes tempos, ante a desilusión que nos rodea.

Chega un a estes días de Noiteboa con verdadeiras ganas de dar boas novas. Está farto de tanta violencia por todas as partes, suicidios por desafiuzamentos e unha banca que recibe axudas millonarias e que vai á quebra, xestores que se enriquecen e diñeiro de políticos que escapa para Suíza.

No medio de tanta desgraza, quixera anunciar, coa humildade, aquela máxima da estrela, aínda non superada por ningunha campñaa de mercadotecnia: ''Paz na terra aos homes de boa vontade''. Quero dicir que, malia todo, progresamos. Avanzamos mesmo cando parece que imos para atrás. Avanzamos correxindo as nosas equivocacións. É o feitizo da democracia. Ou...¿será so o feitizo destas datas?

Non é esta a primeira crise que atraves o noso país. E non será desde logo a última. Noutras máis difíciles nos vimos e, no entanto, saímos. Vénme á memoria cando Azaña escapou para Francia e durante a fuxida lles repetía aos seus acompñaantes o que dixo Sancho: ''O que posúo lévoo posto. Nu nacín e nu me acho; nin perdo nin gaño''


Menos tiña aquel que naceu tal noite como a de Noiteboa de hai mais de 2.000 anos e xa ven...cambiou o mundo. Así que: ¡Boas festas a todos!


(26/12/2012)

*Para ver o orixinal pinchade aquí.

O VALOR DO NOSO VOTO (publicado no xornal De Luns a Venres)


¿Van darnos as eleccións galegas do 21-O as claves da aceptación que ten o Goberno de España? Pois non e si, o que é unha resposta moi galega. Galicia pasou a ser estes días o campo de batalla da política nacional. Aquí viñeron os principais espadas políticas. Imaxino o sorriso co que os galegos oirían en castelán cal é o remedio aos seus problemas. Os galegos non van poder afastarse da actual situación econonómica en que se celebran as súas eleccións, as primeiras cun Goberno conservador en maioría, unhas eleccions con tantos e tantos recortes que, segundo di o Goberno, poden ser fame para hoxe, pero pan para mañá; cunha prima de risco que non deixa de subir e cuns investidores que escapan de España como as lebres ante unha perdigonada.

Así que imos votar non só a Feijóo ou Pachi Vázquez-as voces dos seus amos-, senón tamén a Rajoy e a Rubalcaba, que para algo viñeron aquí. Non imos recomendar a quen deben votar, por suposto, pero cando voten, que pensen que están votando non só ao Goberno galego da Xunta, senón que van votar tamén ao Goberno de Madrid.


Por outro lado, a romaría dos debates para mover o mercado electoral non nos aclarou nada. Ningunha proposta, só críticas. Os nacionalistas moi divididos e aos socialistas aínda lles pesa a herdanza de Zapatero; e a uns e outros, a pantasma de bipartitos ou ata tripartitos. E golpes e máis golpes ao contrario, intentando romperlle o espiñazo e meter en cintura a Feijóo, favorito nas enquisas. Ían comelo cru. Pero escapoulles vivo....¡e iso que algúns levaban a gadaña ben afiada aproveitando os ventos desfavorables da crise! O paro en Galicia que non para, as pensións conxeladas, as preferentes, o naval, o copago...E non sigo para non aburrilos.

(17/10/2012)

*Para ver o orixinal pinchade aquí.

PÁGINA WEB

Os enlazo mi nueva página web, que estará en reformas unos días hasta su acabado final. Complementará este blog a pesar de conservar cada espacio una cierta independencia. ¡Un saludo a todxs!


www.pedrofernandez.yolasite.com